Pochodzenie
Ryby to pierwotnie wodne, zmiennocieplne i skrzelodyszne kręgowce. Ich budowa i fizjologia wskazuje na przystosowanie się do życia w wodzie, a określone gatunki mają różne cechy pozwalające im przeżyć w różnych warunkach - od głębin oceanów po wysychające zbiorniki wodne. Ryby to pierwsze zwierzęta posiadające szczęki. Powstały one z pierwszego łuku skrzelowego i bardzo usprawniły aparat gębowy. Najstarsza gromada ryb to fałdopłetwe (akantody). Żyły już we wczesnym sylurze, wymarły w permie. Po stronie brzusznej ryby te posiadały kilka par płetw parzystych, wspartych na kostnych kolcach. W dewonie pojawiły się tarczowce (plakodermy), które mogły mierzyć więcej niż sześć metrów długości. Żyły zazwyczaj przy dnie. Posiadały chrzęstny wewnętrzny szkielet, ale głowa i przód tułowia zakryte były pancerzem z płyt kostnych. Nie posiadały zębów, a pokarm chwytały i rozdrabniały dzięki ostrym krawędziom szczęk. W dewonie wyodrębniły się dwie gromady ryb współczesnych - kostne i chrzęstne. Te drugie są bliżej spokrewnione z tarczowcami, ale posiadają zęby zbudowane z przekształconych łusek. Otwór gębowy przesunął się u nich na spodnią stronę głowy. Do ryb chrzęstnych należą między innymi rekiny. Ryby kostne spokrewnione są bliżej z fałdopłetwymi. We wczesnym dewonie podzieliły się na promieniopłetwe i mięśniopłetwe. Te pierwsze były pokryte twardymi i skostniałymi łuskami. Dziś reprezentowane są przez jesiotry i wielopłetwce. Z nich powstały też ryby kostnoszkieletowe, które współcześnie zasiedlają wszelki środowiska wodne. Ryby mięśniopłetwe dziś są reliktowe, ale z nich powstały kręgowce lądowe.